İsyanların insanıydı. Kendisine ters olduğunu düşündüğü her şeye karşı tepkisini gösterirdi. Sanki bütün sorunlar onu bulurdu. Tartışılmasız bir şekilde hayal kırıklıklarıyla yaşamayı başarırdı. Hep derdi ' Yapamıyorum, göz ardı edip devam edemiyorum bu hayatta böyle şeyler gördükçe.'.
Ve 60 yıllık bir hayattan sonra dün gece gözlerini kapadı. İlk kez sesini çıkarmadan... Yüzünde bir gülümsemeyle gitti. Ölümden sonraki hayata inanıyor muydu bilemiyorum. Asla rengini belli etmez, yaşıyorsa bile içinden yaşardı. Şimdi gitti, kimin itirazlarına cevap vereceğim bundan sonra bilemiyorum.
Şu anda bulunduğum yer onun en çok sevdiği, oturup rüzgarı saçlarının arasında hissetmeye bayıldığı yer... Burada veda ediyorum sana. Gelemem cenazene, gücüm yok. 25 yıla yakın arkadaşlıktan sonra sana ancak buradan veda edebilecek gücüm var...Bana verdiğin her anı için sana teşekkürlerimi hiçbir zaman iletememiş olsam da...Umarım duyuyorsundur beni...
