Hayallerin Peşinde Bir Ömür...

  40 yıllık bir çalışma hayatından sonra aslında yapmak istediklerinin bu şekilde olmadığını fark edenler vardır da pişmanlıklar dışında ellerinde bir şey kalmaz. Artık geriye dönüş olamayacağını düşünür ve yerlerinde kös kös otururlar. Sadece şanslarına lanet okur, yaşamlarını böyle sürdürmelerine sebep olanlara sövüp dururlar. Anlamadıkları kendilerinin düzeltebileceği şeyleri hep başkalarına yükleyip durmakta olduklarıdır.
  Bunu zamanında fark etmiş biri ile tanıştım. Üniversite sıralarında otururken aslında orada olmaması gerektiği ve yapmak istediğinin bütün dünyayı dolaşıp fotoğraf çekmek olduğunu anlamış. İşte bunu fark ettiği anda her şeyi geride bırakmış.Ailesine, arkadaşlarına veda etmiş ve düşmüş yollara...Konuşurken gözleri dalıyor, gittiği yerleri hatırlıyordu. Odasının her yerinde çektiği fotoğraflar duruyordu.Küçük bir çocuğun gülümsemesi, batan güneşi altında birbirlerine sımsıkı sarılmış bir çift ya da uzaklara dalmış birileri...Böyle yüzlerce fotoğraf...
  'Neden?Hiç mi korkmadınız bu kararı alırken?' diye sordum.Yavaşça gülümsedi.Tecrübelerle ışıl ışıl olmuş bakışlarıyla bana baktı ve ' Korkular seni engellemek içindir.' dedi.
  Bütün hayatını böyle yaşamış ve hatta eşi bile kendisi gibi dünyayı görme tutkunu birisiymiş. Bir daha ki gelişimde tanışma öyküsünü anlatacağını söyledi. Hayatını dolu dolu yaşamıştı.Hiç pişman olmamıştı.Bunun için de geceleri uyurken rahattı.Diğerleri gibi saatlerce uykuya dalmayı beklemiyordu.Umarım onun gibi olacağım.Hayallerimin peşinden nereye gideceksem artık....

Gözünden Bir Damla Yaş Düştü Karganın!!

 Karga ağlar mı demeyin.Ağlıyor işte.Nasıl mı? Kendisine uğursuz dediklerini duyduğunda...Doğru ya siyah mı siyah..Eee bir de ne zaman gaklamaya başlasa insanları sinir eder.Sonuç olarak pek sevilmez biz insanlar tarafından.Neden sevilsin ki..Ya da niye sevelim kargaları....Hoşumuza gitmez, gözümüze batar hep..Güneşli bir günde etrafı karartan canlı değil mi?...Biraz umursamayız onun duygularını...Geçen gün işte bu şekilde gözlerinden yaş akan bir karga gördüm.Sonra bir de baktım ki aslında karga değilmiş. Sadece insanların gözüne dış görüşü ile batan biriymiş.O anda fark ettim ki sırf dış görünüşü için insanları yargılayıp dışlıyoruz.Onlara hoşlanmadığımız hayvanlara nasıl davranıyorsak öyle davranıyoruz.Ne zaman bir karga ötmeye başlasa taş atarız ya işte onun gibi insanları sözlerimizle üzüyor ve uzaklaştırıyoruz.Farkında mıyız acaba yavaştan asıl kendi benliğimizin kargaya benzediğinin..İşte karganın gözünden yaş da böyle akıyordu....