Bazen.....

Bazen aslında değersiz olduğunu anlarsın ya öyle bir anda yaşanan  mutsuzluklar başka bir şeyle karşılaştırılamaz. Kalbin aslında paramparça olmuştur. Elinde kalan parçaları birleştirsen bile illaki kırıklar belli olacak ve kaybolan kısımlar göz önünde olacaktır. Ne kadar gizlesende üzüldüğünü bir anlamı yoktur. Bilirsin ki hiç bir zaman istediğin gibi olmayacaktır. Ve gülümsemelerin ardına gizlersin gene.. Herkese ne kadar eğlendiğini gösterirsin. Böylece unutmaya çalışırsın. Bir yerden sonra tek başına kalmaya çalışırsın. Yalnızlığının seni en azından yaralayabileceği sınırı bilirsin. Bu sınıra yaklaşmayarak hayatını yaşarsın. Doğayı tanır, tarihi anlar, kitapları koklarsın. Ve sonunda öğrenirsin ki bu şekilde yaşamak bir nebzede olsa hayal etmeni sağlar... Hayal dünyasının pembe olmadığını bilirsin; grilerin, siyahların sakladığı maviler, yeşiller ve kırmızılarla renklendirdiğin dünyana geçersin. Bir zamanlar sana ceza gibi gelen düşünceler artık geçmen gereken kapıyı gösterir. Bununla beraber sessizlikten hep kaçar, sesinin en gür çıktığı anı tercih edersin. Nasıl ki kuşlar esaretlerinin üzüntüsünü şarkılarına döker sen de aynısını yaparsın. Gözlerinde sakladığın hüznü kimsenin duymak istemediği o sese... Acıların gizli katmanlar şeklinde sirayet ettiği sesin senin yoldaşın olur. Sonsuz sayıda kelime ile söze dökersin. Cümleler, paragraflar oluşturursun. Ve sonunda gözlerini yumarken hayata anılarını teker teker hatırlarsın. Canın ne kadar yanarsa yansın sonuçta son an gelmiştir. Herkesin dediği gibi zaman acımasız davranmış ve son nefeslerini aldığın uçuruma gelmişsindir. Endişeli misindir yoksa sadece yeni bir yere gittiğini mi düşünüyorsun... Kim bilir...   Yıllarca gizlendiğin ormandan çıkmanın vakti gelmiştir. Hayattır bu senin için... Fakat biliyorum ki son dakikaya kadar umudunu kaybetmezsin ve o bazen dediğin anlara dönüp değiştirmek istersin... Unutma! Artık çok geç... Kapa gözlerini ve uyu... Sadece uyu... Rüya görmeye son, geriye dönüp hatırlamaya da.... 

Zor Olsa Da!!

Zor olsa da sadece bir kere 'Seni seviyorum.' demek isterdim. Onu gördüğüm anda söylemem gereken bu sözcükleri kullanmayı ne çok istedim. Hiç kimsenin bakmadığı gibi bakmak, kimsenin gülümsemediği gibi gülümsemek istedim gözlerimle... Korkaklığımın cezasını elini tutamayarak çektim. Saçlarının kokusunu içime çekemeyerek, gözlerinin aşkla bana bakmasını kaybederek... Korkmuştum, sevilebileceğime hiç inanmamıştım ki... Nasıl sevebilirdi biri beni ve neden? Nedenlere ihtiyacım olmadığını öğrendiğimde çok geçti. Artık her şeyi kaybetmiş, yüzyılların saniyelerle ölçüldüğü hapishanemdeydim. Hoşça kal diyemeden, bir kere bile gözlerinin içine bakıp gülümsemeden geçirilecek bir yaşamım var. Hayatın bana getirdiklerini kabul etsem de pişmanlıklarım var.... Zor olsa da bir kere söylemek isterdim..Sadece bir kere rüzgarın fısıltısı gibi, yağmurun sıcaklığı gibi, güneşin gülümsemesi gibi olmak isterdim. Sadece bir kere sevildiğimi duymak isterdim. Yazık.....