Zor olsa da sadece bir kere 'Seni seviyorum.' demek isterdim. Onu gördüğüm anda söylemem gereken bu sözcükleri kullanmayı ne çok istedim. Hiç kimsenin bakmadığı gibi bakmak, kimsenin gülümsemediği gibi gülümsemek istedim gözlerimle... Korkaklığımın cezasını elini tutamayarak çektim. Saçlarının kokusunu içime çekemeyerek, gözlerinin aşkla bana bakmasını kaybederek... Korkmuştum, sevilebileceğime hiç inanmamıştım ki... Nasıl sevebilirdi biri beni ve neden? Nedenlere ihtiyacım olmadığını öğrendiğimde çok geçti. Artık her şeyi kaybetmiş, yüzyılların saniyelerle ölçüldüğü hapishanemdeydim. Hoşça kal diyemeden, bir kere bile gözlerinin içine bakıp gülümsemeden geçirilecek bir yaşamım var. Hayatın bana getirdiklerini kabul etsem de pişmanlıklarım var.... Zor olsa da bir kere söylemek isterdim..Sadece bir kere rüzgarın fısıltısı gibi, yağmurun sıcaklığı gibi, güneşin gülümsemesi gibi olmak isterdim. Sadece bir kere sevildiğimi duymak isterdim. Yazık.....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder