Girişini unuttuğum ve sonucumun yazılmadığı bir hiyayeyim. Paragraflar arasında kaybolmuş bir durumdayım.... İyinin ve kötünün gözlerinin birbirinden ayıramadığı bir evrenin parçası olmuşken aslında kaçmaya çalışıyorum. Korkularım var ve bunları kabul edemiyorum. Kabul etmek cesaret işi olmaktan çıkınca kendine geliyorsun. Zamanın nasıl geçtiğini anladığını düşünsen de gerçekte öyle olmadığını biliyorsun. Bazı anlar olduğu yerde kalıyor. Unutmuş olsan da, yok olduğunu düşünsen de! Bir fısıltı her noktayı hissettiriyor tekrardan. Keşkelerimle beraber bu koşuşturmaca hangi satırda bitecek? Ya da bitecek mi?
