Hiçbir zaman kabul etmek istemedim. Yenildiğimi ve kaybetmeye mahkum olduğumu.... Kaçabileceğimi düşünmüştüm. Arkama dönmeden koştum, hem de hiç durmadan... Peki ya şimdi? Artık yoruldum...Bunu kabul ediyorum. Sessizce dökülen gözyaşlarım ve söylenememiş sözlerimle duruyorum... Bütün koruma duvarlarım yok oldu.Kendimi hapsettiğim kale yıkıldı. Gene sen kazandın. Karanlıklara gömülmeye hazırım artık. Biliyorum hatırlanmayacak. Sanırsam böylesi daha iyi.... Hoşça kal... Belki bir gün kalbimin çığlığını duyarsın. Her ne kadar imkansızı istediğimi bilsem de... Veda etme zamanı... Kapa gözlerini ve bir nefeslik zamanda gidiyorum. Arama beni... Çünkü gözlerimdeki mutsuzluğu görmedikçe bulamayacaksın da...
Hoşça kal sevgili hayat.... Birini daha yendin mutlu ol!!!