Yıllardır duymadığım bir ad...Geçmişimde bıraktığım için asla üzülmediğim bir anı... İşte bu yağmurlu günde aklıma düşenler bunlar. O anları hatırladıkça ağlamamak için zor tutuyorum kendimi. Asla gün yüzüne çıkmaması gereken, söylenmemesi gereken sırlarımdan biri olmasına rağmen elimde tuttuğum zarf .. Üzerinde nerede görsem tanıyacağım el yazısı.. Yıllarca kabusum olan o kahkahalar... Korkuyorum,
Cama vuran yağmurun sesi dolduruyor odayı. Kaçışım canlanıyor gözümün önünde. Sadece bir hırkayla çekip gittiğim gün...Geçmişin tozlu raflarında beni bekleyen acılar..İstemiyorum. Zarfı açmamalıyım. Uzaklaşabilir miyim? Cevabı benden daha iyi kim bilebilir ki?
Zarf yere düşerken gözümden akan bir damla yaş. Vakti belki de geldi yüzleşmenin...Düşünülecek o kadar çok şey var ki...
