------

Uzun bir aradan sonra buraya geri döndüm. Neden bu kadar sürdüğünü bende bilemiyorum. Çünkü yeni sistemi oturtmaya çalışırken bazı şeyler gözardı edilebiliniyor. Şimdi dönüp bakıyorum da son 1 aya resmen hallaç pamuğu gibiymiş hayatım. Neyse ki yoluna koyabildim. Şu anda tamamıyla organize olmuş bir durumdayım. Bakınca her şeyin bir çözümünün olduğunu görüyorum ve bu çözümleri bulmak ne kadar uzun sürse de eninde sonunda ulaşıyoruz.

Kayıp!!!

Bir ilan geçti elime. Biri kaybolmuş ve onu arıyorlar. Kim olduğuna baktım. Küçük ve gülümseyen bir yüzü vardı. Gözleri parlıyordu. Garip bir şekilde tanıdık geliyordu. İlanı elime tutuşturanın yüzüne baktım da ne göreyim. Çökmüş, yok oluşunu kabul etmiş bir insan... Ya da insan görünümünde iskelet var karşımda... Niye arıyordu acaba bu çocuğu? Tam da bunu soracakken gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Elleri titriyordu. Nefes alışının ne kadar zor olduğunu görseniz dersiniz ölmüş bu kişi. Göğsü öyle bir inip kalkıyordu ki korktum ya yere yığılırsa diye. 
  Şöyle bir göz gezdirdim bu kişiye. Üzerinde kıyafet namına 2 beden büyük gelen bir tişört ve dizleri yıpranmış, rengi solmuş bir pantolon. Ayakkabılar ise yanları açılmış, burun kısmının yıpranmasıyla iyice kötülemiş durumdaydı. Yüzüne baktım tekrardan. Saçları tel tel kalmıştı. Zaten iyice beyazlamıştı kalanlarda. Gözlerinin feri kaçmıştı. Hani deriz ya bir ayağı çukurda insan diye. İşte öyle biriydi bu kişi. Dişlerinin olması gereken bir çok yerde siyah boşlukların bulunduğu ağzıyla bana bir şeyler anlatmaya çalışıyordu.
  Hem ilandaki çocuk hem de bu karşımdaki insan iskeleti neden bu kadar tanıdık geliyordu ki? Garip. Kaçmak istedim. Bir daha karşılaşmamak. Neredeyse ağlıyordum.
  Bir anda kolumu tuttu. Vücudum şok dalgası geçirdi. Eklem yerlerinden sabitlenmiş elleriyle dokundu bana. İğrendim. Hem de nasıl. Bedenime böyle bir dokunuş. Nasıl olabilirdi ki? Ne hakla bu gulyabani bana dokunurdu?
 Kaçmak için tam harekete geçerken hiç ummadığım bir kuvvetle kolumu daha sıkı kavradı. Ona, gözlerine bakmaya zorladı beni...Garip olansa bu gözler ve kayıp ilanındaki çocuğun gözleri aynıydı.Dikkatlice baktım, baktım...Sonunda anladım ki o gözler benim gözlerim. Kayıp çocuk hayalleri yıkılmış ve dünyanın hiç düşünmediği bir şekilde olduğunu gören benim...O gulyabani dünyadaki kötülüklerle tanışıp, engellemek için uğraşsa da başarısız olan benim... Ve tekrardan anladım ki her gün benim gibi milyonlarca insan bunun farkına varıyordu. Kalpleri gerçek kendilerini gördüğünde korkup kaçmak istiyordu. İşte benin masum bir çocuktan gulyabaniye dönüşümüm böyleydi. 

Savaş Çığlıkları?

Ülkemizin sınırlarında gelişen olaylar şu anda savaşa doğru yola çıktığımızı gösteriyor. Ancak sorgulamak zorunda kaldığım bazı noktalar var. Suriye'de 2 yıldır çocuk, kadın veya yaşlı demeden insanlar öldürülürken kimyasal silah kullanılmasından dolayı dünyanın bir anda tepki vermesi şaşılacak şey değil midir? Savaşlarda veya insanların anlamsız şekilde öldürülmesinde kurallar mı var da bir anda Amerika'dan tutunda Fransa'ya kadar herkes tepki gösterdi. Bir katliam olmasının ne tür şartları vardır? Suçsuz insanların öldürülmesi yeterli değil midir? Ya da işin iç yüzüne bakarsak bu bahsettiğim ülkelerin tehdit unsuru olarak görmeye başlamaları mıdır onları harekete geçiren?
Yıllar önce Irak'ta gelişen olayların neredeyse aynısı olmadı mı dibimizde? Yıllarca acı çeken bir halk ve kimyasal silah tehdidi üzerine simgeleştirilmek istenen bir ülke konumuna gelmesiyle sonlanan savaşlar...Şimdi şöyle bu olaylara yukarıdan bakmak gerekmez mi? Neden sevgili Batı bir anda kuyruklarını bacaklarının arasına sıkıştırıp, korkaklar gibi heyecanlandılar. Bunun cevabını herkesçe bilinmekte aslında. Kimyasal silah demek kendi ülkeleri için de ölüm demek. Eğer bir ülkenin elinde kimyasal silah varsa  sadece kendisinde değil neresi olursa olsun istediği yerde kullanabileceğini gösterir. İşte bundan dolayı Batı olaya müdahale etme isteğindedir. Kendisi tehlikeye girecek, halk veya eziyet görenleri düşündükleri için değil.
 3. Dünya Savaşı teorileri komplo olarak kalmalıyken şu anda Akdeniz'de konuşlanmış Rus gemilerinden tutun da havada dolaşan desteklerseniz vururuz tehditlerine kadar her şey bizim bu yolda ilerlediğimizi gösteriyor. Devletleri yönetenleri unuttukları şeylerin başında savaşın yarar diye bir şey getirmediğidir. Bunun yanında götüreceği o kadar fazla şey vardır ki ülkeden aklınız hayaliniz durur.
  Gönül isterdi ki Suriye'de bu olayların başladığı ilk anda bir müdahale olsaydı ama savaş niteliği taşımayacak şekilde.
 Son söz olarak birileri dünyayı yeniden şekillendirmeye çalışıyor. İlk el atılan noktada dünyanın resmen can damarı olan bölge olarak gözükmektedir. Umuyorum ki bu yazdıklarımdan bazıları hep teori olarak kalır. Çünkü dünya 3. savaşı görürse belki de insanlık yok olur....

Bu Aralar Ben...

Ne mi yapıyorum? Aslında pek bir şey yok...Birazcık turist rehberliği, birazcık arkadaşlarla dolaşma..Ama sıkılmıyor değilim. Çünkü herkes İstanbul'dan ayrıldı. bir ben buralardayım..Sonuçta sıkılıyor ...Neyse artık geçip yeni dönem hazırlıklarına başlamak lazım.

Zaman ???

Sadece bir kelime olsa da hep merak etmişimdir neden insanlar bu kadar önem veriyor diye. Sürekli yetiştirmeye çalıştıkları bir hayatları var ve mutlu değiller..Her seferinde keşke 1 saat daha fazla vaktim olsa diyorlar. Ancak sormadan edemiyorum eğer gün 24 saat değil de 40 saat olsaydı memnun kalacak mıydınız? Sonuçta fazladan 16 saat var elimizde. Fakat biliyorum ki insan olarak bizler tatmin olmayan ve sürekli bir sorun arayan kişileriz. Aslında gün ne kadar uzun olursa olsun farketmez bizim için asla yetmez o vakitler... Sebebini bugüne kadar kimse bulamamıştır. Her zaman yapılacak ve yetiştirilecek işlerimiz vardır... Ne gülümsemeye ne de oturup şöyle iki çift söz edip muhabbet etmeye... Kendimizi bir denize atıyoruz ama akıntısının yönünü bilmediğimiz... Bizim için sadece önemli olan sürekli yetişmek zorunda olduğumuz şeylerdir... Diyorum ki zamanı değil kendini ve bu dünyaya neler katabileceğini düşündüğün vakit ... İşte o zaman aslında gün değil 24 saat olur 100 saat...Ve de inanılmaz derecede vaktin olur. Bundan sonra yetiştiremiyorum diyenlerden değil de bugün de bir şeyler yapabildim diyenlerden olalım...

İnsan?

Kendimize dediğimiz veya bilimcilerin söylemesiyle hayvanlardan farkımızı gösteriyor. Bu durumda anlamadığım bir nokta oluşuyor sürekli...Eğer biz hayvanlardan farklıysak(!) o zaman neden kendimize zarar veriyoruz veya karşımızdakinin kuyusunu kazmak için uğraşıyoruz? Hayvanlar sadece aç olduklarında ya da kendi bölgelerine müdahale olduğunda karşısındakine zarar veren varlıklar. Beyni yok diyoruz bu canlılara...Peki beyni olan bizler ne hikmetse bir hayvanın yaptığını bile yapamıyoruz.
  Sırf karşımızdaki bizim inançlarımıza sahip değil, bizimle aynı fikri paylaşmıyor veya aynı davada yol almıyoruz düşüncesiyle birinin zarar görmesini nasıl normal karşılayabiliriz? Bunu savunan kişiler nasıl rahatça yataklarında uyuyabiliyorlar? Gözlerinin önünde kanlar içinde yatan bir insanı görünce  'Oh olsun , hakketmişti ' diyen biriyle aynı masada yemek yiyebileceğinizi düşünebiliyor musunuz? Benim midem bunu kaldırmıyor. Milyonlarca insanı katleden bir insana nasıl ki sempati besleyemeyeceğimize göre birine zarar verene de besleyemeyiz. 
  Gariptir ki bir düşünceyi savunan kişi her yolu mübah görüyor. İşte bu noktada o kişilere sormak istediğim çok önemli bir soru var. Yapılanlar kendisine, çocuğuna veya sevdiklerine yapılsa bunu kabul edebilecek mi? Kendini o kişilerin yerine koysun ve kabul edebiliyorsa ; işte o zaman geçer kendi düşüncemi tekrardan düşünürüm...

Sınırlarını Zorlamak?

Bu aralar hep bu cümleyi duyar oldum. Herkesin ağzında sakız gibi...Gerçekten de nedir bu cümle ? Bilen var mı acaba? İnsanın sınırı var mıdır ya da aslında beynimize vurulan kelepçeler yüzünden mi öyle sanıyoruz. Bazen duyarız arkadaşımızın arkadaşı hem çok başarılı, hem çok aktif hem de kendisine vakit ayırabilen biridir. İşte o zaman sormaz mıyız kendi kendimize bunu nasıl yapıyorlar diye? 
  Cümleyi kabul etmek bizim elimizde. Neden mi? Eğer birileri bize göre imkansızmış veya sürekli zor işleri yapıyor gibi geliyorsa kendimizi o durumda düşünmeyi başaramadığımızdandır. Sormak gerekmez mi o zaman diğer insanlar bunu nasıl yapıyor diye? Hani derler insanlar beyinlerinin %10 luk kısmını kullanıyor diye. aynısı normal hayatımızda da geçerli değil mi? Düşünün biraz...Sanki kendimize sınırları biz koyuyoruz. Sanki hayatı yaşamamak için biz uğraşıyoruz. Bundan dolayı aslında sınırlarımızın olmadığını bilmemiz gerekiyor. İnsanların söyledikleriyle hareket etmeye devam edersek her zamanki gibi bir yerde duracak ve de bundan dolayı sınırlarımızın olduğunu düşünmeye devam edeceğiz!