Kendimize dediğimiz veya bilimcilerin söylemesiyle hayvanlardan farkımızı gösteriyor. Bu durumda anlamadığım bir nokta oluşuyor sürekli...Eğer biz hayvanlardan farklıysak(!) o zaman neden kendimize zarar veriyoruz veya karşımızdakinin kuyusunu kazmak için uğraşıyoruz? Hayvanlar sadece aç olduklarında ya da kendi bölgelerine müdahale olduğunda karşısındakine zarar veren varlıklar. Beyni yok diyoruz bu canlılara...Peki beyni olan bizler ne hikmetse bir hayvanın yaptığını bile yapamıyoruz.
Sırf karşımızdaki bizim inançlarımıza sahip değil, bizimle aynı fikri paylaşmıyor veya aynı davada yol almıyoruz düşüncesiyle birinin zarar görmesini nasıl normal karşılayabiliriz? Bunu savunan kişiler nasıl rahatça yataklarında uyuyabiliyorlar? Gözlerinin önünde kanlar içinde yatan bir insanı görünce 'Oh olsun , hakketmişti ' diyen biriyle aynı masada yemek yiyebileceğinizi düşünebiliyor musunuz? Benim midem bunu kaldırmıyor. Milyonlarca insanı katleden bir insana nasıl ki sempati besleyemeyeceğimize göre birine zarar verene de besleyemeyiz.
Gariptir ki bir düşünceyi savunan kişi her yolu mübah görüyor. İşte bu noktada o kişilere sormak istediğim çok önemli bir soru var. Yapılanlar kendisine, çocuğuna veya sevdiklerine yapılsa bunu kabul edebilecek mi? Kendini o kişilerin yerine koysun ve kabul edebiliyorsa ; işte o zaman geçer kendi düşüncemi tekrardan düşünürüm...
İnsan insan olmadan önce varlıkların en vahşisi idi. Hayvan içgüdüsel olarak sadece ihtiyacı kadar olan için mücadele edip gerekirse hayvan avlıyor. Ama insan öyle değil, olabilecek her şey için kan dökebiliyor. Ve Allah Onu İnsan kıldı. Yeryüzünün halifesi.. Ancak ne zamanki Allah ile bağına zarar verdi Allah ile bağlarını unuttu o zaman eski haline döndü.. Ve zaten bütün mesele insan olmak ile olmamaktır.
YanıtlaSilinsan görünümlü farklı yaratıkların bol olduğu bir zaman diliminden geçiyoruz. Öyle olmasaydı neden insan imtihana tabi tutulurdu ki! Herşey olabilecek potansiyele sahip varlık olarak tasarlanıp yaratıldı. Ve bilinç verildi.