O An....

Sorulan soru neydi? Verdiğin cevap dürüstçe miydi? Kendine kırıldığın kadar başkasına kırıldın mı? Kendini tanıdığını düşünüp daha önce görmediğin biri olduğunu anladığında ne tepki verdin? Başarıların hep başkasının olup başarısızlıklarının altında imzanın olduğunun farkına vardığında neydi hissettiğin? Günlüğüne dahi yazmaktan çekindiğin korkularınla yüzleştiğinde ne yapabildin?

Bu soruları her sorduğunda ne kadar karamsar olduğunu fark ediyorsun. Aslında insan olduğunu anlıyorsun ya da insan olmayı öğreniyorsun. Çıktığın keşif yolculuğunda neler yapabileceğini, başarabileceklerinin sınırlarını görüyorsun. Yorgunluğunla bir köşede yığılıp kalabileceğin gibi son adımlarını atmaya da uğraşabilirsin. Birinden destek alabileceğin gibi kendini zorlayabilirsin de ne var ki unutmaman gereken eninde sonunda geriye dönüp bakacağındır. Baktığında da bu soruları sorduğun anları göreceksin. O sırada doğru yapıp yapmadığın değil mutlu olup olmadığın önem kazanacak… Hayallerinin peşinden ne kadar gidebildiğini görmek isteyeceksin ve gördüğüne inanamayabilirsin… Anılarınla barışacağın, kendini kabul edeceğin gün olacak geriye baktığın gün… Ve kendine inanmadığın her ana şaşırabilirsin ama işte insan olmanın getirisi bu. Pişmanlıklarının ve sevinçlerinin kazandırdıklarıyla rahat nefes alıp ‘İnsan’ olduğun için gülümseyebileceğin an; umut etmenin ve ilerlemenin, başarabilmenin ve başarısızlıklarınla yaşamanın sonucunun  geldiğin nokta olduğunu görmenin zamanı olacak…