Hayal kırıklıklarıyla bezeli bu hayatta bir kez daha nefes almakta zorlanıyorum. Gerçekleri saklamaya çalışsam da sonunda yoruldum. Kim olduğumu unuttum resmen. Ne olduğumu, ne için yaşadığımı da... Hayallerimin olduğunu sandığım zamanlarım vardı ama artık o anlar hakkında tek bir fikrim yok. Kendimi kaybolmuş hissederken insanların gözlerine bakıp avazım çıktığı kadar 'YETER!' diye bağırmak istiyorum. Fakat bunu bile yapacak gücüm yok. Kendi karanlığıma çekilmiş durumdayım ve çıkacak halim yok. Sanırsam artık gülümseyecek veya mutlu olacak bir neden bulamıyorum. Bu saatten sonra ne olur bilmiyorum. Nereye kadar dayanabilirim hiçbir fikrim yok. Tek bildiğim ise artık geri dönüşümü olmayan bir yoldayım ve bunun sonu keşke iyi olabilse diyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder