İlk ne zaman elimdeydi bilmiyorum. Fakat her seferinde daha da büyümüş olarak devam ettim hayata..Masumiyetim elimden alındıktan sonra bir daha hayal etmemek gerekir dedim. Kalbim ve ruhum bunu dinlemedi. Defalarca kırılacağımı bile bile hayaller ülkesine giden o trene bindim. Ancak her seferinde varamadan bir istasyonda indim. Yaklaştığımı düşündüğüm her anda aslında daha da uzaklaşıyormuşum bilmeden....
Boşuna demiyorlar toz pembedir hayat sen mutlu olduğunu düşündüğünde.. Boşuna değildir gülme demeleri... Keşke dinleseydim de hiç olmasaydı kalbimdeki kırıklar... Defalarca yamanmış kalbimin artık atacak gücü bile kalmamışken nasıl hayallerin peşinden gidebilirim ki??? Hele de elini uzatıp alacakken aslında çok uzaklarda olduğunu biliyor olman...
Anlamsızca koşturduğun bir zamanda rüyalardan medet ummak neye... Gel gerçekçi ol Yadigar ne rüyalar rüya değil senin için, ne hayal edilenler gerçekleşecek olan isteklerdir...
Yapacağın tek bir şey var. Kendini saklamak, yüzüne maskeyi geçirip eğleniyormuş gibi durmak... Boşuna demiyorlar sana karamsarsın diye... Ertesi güne iyi bakabilmek için elinde ne var ki karamsar olmayasın...
O gizli hatıra çekmecesinde topladıkların nasıl olsa hayal kırıklıkların... Gel bu akşam tekrar bakalım ve gülümseyerek bu da olmadı diyelim... Çünkü gülümsediğinde gerçek hüznünü saklayabilirsin. Aynadaki yansımandan bile saklamak istediğin hüznü....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder